Apacheria, het land van de Apache, is een meedogenloos land van ruige bergen en woestijnen in het landschap van Arizona en New Mexico.
Als een groep nomadische volken voerden ze een dagelijkse strijd om te overleven. Ze leden honger en dorst, ervoeren extreme hitte en koude, en waren er tegen bestand zonder te klagen. Het land werd bepalend voor hun harde leefwijze. Elke groep Apache had haar eigen territorium en was zelfstandig. De grootste stammen spraken dezelfde Athapaskische taal, maar toch konden ze onderling behoorlijk met elkaar in de clinch te liggen. Apache zijn nauw verwant aan de Navajos en zijn onder te verdelen in:
De Mimbrenjos (Mimbres) zijn onder te verdelen in Coppermine Apache en Warm Springs Apache.
De Zuni-Indianen gaven de Apache hun naam, die 'vijand, betekent, en zo zijn ze wereldwijd bekend geworden. Zelf noemen ze zich 'Diné' of 'Indehl, hetgeen 'de Mensen' betekent. Hun vijanden waren hoofdzakelijk Mexicanen,
Spanjaarden, Amerikanen, Comanche, en enkele andere stammen in het westen en zuiden van Apacheria. Rond 1720 hadden de Comanche de Mescaleros en Jicarillas naar het zuiden verdreven.
Apache waren geboren krijgers en ontwikkelden zich tot de beste guerilla- strijders ter wereld. Hun tactieken worden nog steeds op de militaire academies in de Verenigde Staten onderwezen. Als geharde krijgers waren ze geduchte en genadeloze vijanden, meesters in het besluipen, en in verrassing en verplaatsingstechnieken. Gewonde Apache waren het gevaarlijkst. Te voet kon een krijger wel 130 km per dag afleggen. Kinderen werden van jongs af aan gehard in overlevingstechnieken: zomer en winter voor zonsopgang de rivier in, naakt door de sneeuw rollen, een halve dag door de woestijn rennen met een slok water in de mond, en de vaardigheden van jacht en krijg aanleren.
Ze leefden van de jacht en het verzamelen van wilde zaden en wortels. Zelfs hagedissen werden gegeten. Het vlees van beer, vis en kalkoen was echter taboe. Al het voedsel werd gelijkelijk binnen de gemeenschap verdeeld.
Hoewel ze geen stambestuur kenden, had elke 'band, een eigen opperhoofd. Ook kwamen ze nooit met alle stammen bij elkaar voor een grote ceremonie, zoals de stammen van de Great Plains dat deden voor de Zonndans.
Elke groep had eigen medicijnmannen en sjamanen. Ze geloofden in Usen, de Schepper-Geest. Ceremoniën waren gericht op genezing. Uilen en coyotes brachten ziekte en ongeluk. Daarnaast hielden ze oorlog- en jachtdansen, de Ga'an-dans (Ga'an zijn Berggeesten) als onderdeel van de Sunrise- ceremonie, een puberteitsrite. De dood was taboe. Een dode Apache werd zo snel mogelijk begraven en elke herinnering aan hem werd totaal uitgewist. Zijn wickiup (bolvormige twijgenhut) werd met de grond gelijkgemaakt en zijn spullen werden met hem begraven of verbrand. Een door de vijand gedode Apache werd altijd door de familie gewroken. Kon de moordenaar niet gevonden worden, dan werd iemand anders in zijn plaats gedood. Als de moordenaar gevangen genomen was, mochten de vrouwen van de gedode Apache als compensatie de gevangene martelen en daden. Van 1600-1886 hebben ze bittere strijd gevoerd met bovenvermelde vijanden. Grote opperhoofden als Cochise, Victorio, Loco, Nana, Naiche, Taza, Chato, Juh en Geronimo werden heel bekend. Geronimo, een medicijnman, was de laatste die zich in 1886 overgaf. Apacheria was overwonnen.
De Apache zijn een opmerkelijk volk, dat nu in enkele reservaten in New Mexico en Arizona leeft.
Er mag op geen andere wijze gebruik worden gemaakt van deze tekeningen ,verveelvoudigd , opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar worden gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch,mechanisch,door fotokopieën,opnamen of enige andere manier,zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de artieste.
Non of this photo's may be reproduced,stored in a database or retrieval system,orpublished in any form or way, electronically, mechanically, by print, photoprint, microfilm or any other means without prior permission from the artiste. Sonja Boekhorst
